Bommen Berend

We komen als Dames 3 mooie namen tegen in dit seizoen. De Carroussel, de Veenschappen, Noorderslag, de Zon, de Wiekelaar en de Goorns. Mooie namen voor sporthallen, maar ook tegenstanders als En Bloc (heeft overigens niets met volleybal te maken, maar meer er als 1 team, als blok staan). Gisteravond was het voor de tweede keer Pegasus die de degens met ons kruiste. Pegasus als naam komt uit de Griekse mythologie, maar is ook een vliegtuigmaatschappij die soms over je heen dendert.

Wij voelden ons gisteravond overigens net een trein van onze NS. Wetende dat de punten tegen een concurrent dubbel tellen, begonnen we als een sneltrein. De eerste set was dan ook in zucht voorbij. Twee keer een betwiste in of uit bal was wel het hoogte punt tijdens de set. Overigens deed dit niets af aan de uitstekende leiding van scheidsrechter. De tweede set lag er schijnbaar blad op de rails of was er een net op het spoor gevallen. Tis dan ook vervelend dat je stilstaand alleen maar hoort dat er een vliegtuig over je heen dendert. Gezien hebben we niet veel. (hadden wij maar zo’n, noem haar gemakshalve Femke, met zo’n opslag in de gelederen)

De derde set is wisselen de enige optie. Overigens waren we daar ook de tweede set al mee gestart. Pegasus begon weer voor hun eigen meegereisde publiek, aan de derde set. Overigens waren ze schijnbaar met de invaliden bus, want ze wilden een zitlocatie creëren op de ruimte die normaal gesproken voor invaliden is. Nu hebben ze waarschijnlijk een blik…. van het muurtje. De derde set gaf niet het gewenste resultaat, aanvallend prima, maar zonder pass kun je niet aanvallen. Terug grijpen op time outs hielp niet, dan maar langzamerhand weer terug naar de eerste 6, die goed vanaf het station waren vertrokken. De vierde set ging gelijk op. En heel vaak dit seizoen viel het dubbeltje op zijn kant, maar wel de verkeerde. Nu niet. 2-2.

Een vijfde set. Na nog wat tips van Waldorf en Statler,”no 21 heeft last van haar rug, die mag niet springen, ja dat klopt coach, die no 21 heeft last van haar rug, die mag niet springen.”. Waldorf en Stadler (even googelen)die normaal op de tribune zitten, mochten nu een keer in de loge zitten. Overigens hebben ze, de ene op fel blauwe schoenen, de andere op ietwat aflatende sokken, hun taak uitstekend volbracht. Maar goed de vijfde set. Nederland heeft veel legendarische figuren. Ga maar na, Bommen Berend, Tikkie takkie Touzani en Willem Wever. Volgens Pegasus hebben wij ook eentje in ons team: Prikkie Paula. Het vliegtuig van Pegasus had overigens de landing ingezet, de lucht ging er een beetje uit. Terwijl het andersom denkbaar was, gezien de gemiddelde leeftijd van beide teams. Het werd een verdiende, op vechtlust behaalde, 3-2 overwinning. Klasse.

Nog even terugkomen op En Bloc, de laatste tegenstander van vorig jaar. Klinkt ver weg, maar is het natuurlijk niet. Vorige week tijdens de oefenwedstrijd tegen Fama hadden we geen bidons. Die heeft Annemiek werd er gezegd. OK. Voor de wedstrijd: Annemiek heb je de bidons ook mee? Nee hoor die zijn niet bij mij. OK. Na de wedstrijd: Ik ben na En Bloc direct met Zeger vertrokken, weet je nog. OK. Misschien moet je Miriam even vragen, die reed met de auto. OK. Een stilte volgt en Annemiek gaat naar huis, kijkt achter een rugzak en laat heel voorzichtig weten……

Bidommetje Annemiek, we hebben weer een legendarisch figuur erbij.

Rest mij nog om Francina beterschap te wensen, kop d’r veur Francina.